Pakiet Prostata

 

 

Rak prostaty należy do jednego z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u mężczyzn.

Mutacje w genach BRCA1, CHEK2 czy NBS1 zwiększają ryzyko zachorowania na nowotwór prostaty, co zostało udowodnione w badaniach klinicznych.

Weź sprawy w swoje ręce i wykonaj badania genetyczne!

  1. BRCA1
  2. CHEK2
  3. NBS1
  4. HOXB13
  5. rs 8q24

 

Nowotwór prostaty jest drugim co do częstości występowania nowotworem wśród mężczyzn w Polsce. Ryzyko rozwoju raka gruczołu krokowego wzrasta po 60 roku życia. Szczyt zachorowań przypada na siódmą i ósmą dekadę życia. Zarówno w skali światowej jak i w Polsce obserwuje się stały wzrost zapadalności na ten nowotwór [1]. Ryzyko rozwoju raka prostaty wzrasta wraz z wiekiem, jest wyższe u otyłych mężczyzn. Nie bez znaczenia pozostaje także rodzinne występowanie raka gruczołu krokowego. Stwierdzono, że ryzyko rozwoju nowotworu prostaty rośnie w przypadku mężczyzn, których ojciec lub bracia chorowali na raka prostaty. Jest tym wyższe, im więcej męskich członków rodziny doświadczyło tej choroby. W patogenezie raka gruczołu krokowego dużą rolę przypisuje się również czynnikom genetycznym: mutacjom w genach CHEK2, NBS1, HOXB13 oraz zmianie występującej w regionie 8q24 [2, 8].

 

CHEK2

  • detekcja mutacji: c.1100delC, c.444+1G>A (IVS2+1G>A), p.I157T, del5395

 

Białkowy produkt genu CHEK 2 funkcjonuje jako supresor nowotworowy. Białko CHEK2 ulega aktywacji w odpowiedzi na uszkodzenia DNA, odpowiada za prawidłowy przebieg podziałów komórkowych. Mutacje w genie CHEK2 powodują upośledzenie lub całkowity brak funkcji białka. Wykazano, że u nosicieli mutacji skracających białko CHEK2 (1100delC, IVS2+1G>A, del5395), występuje około 2,5-krotne zwiększone ryzyko raka prostaty. Nosicielstwo zmiany I157T wiąże się natomiast z 1,7-krotnym wyższym ryzykiem wystąpienia raka gruczołu krokowego [2, 3]

 

NBS1 (NBN)

  • detekcja mutacji: c.657_661delACAAA (657del5)

 

Białkowy produkt genu NBN zaangażowany jest w proces naprawy uszkodzeń DNA. Mutacje w genie NBN skutkują niewydolnością systemów naprawczych i nagromadzeniem błędów w materiale genetycznym. Stwierdzono, że mutacja 657del5 zwiększa ryzyko zachorowania na raka prostaty około 2,5-krotnie, a w przypadku pacjenta, w którego rodzinie występuje rak stercza około 4,3- krotnie. Zaobserwowano, że okres przeżycia wśród mężczyzn chorujących na raka prostaty będących nosicielami mutacji 657 del5 jest krótszy niż u pacjentów, u których nie stwierdzono wymienionej zmiany. [2, 4, 5].

 

HOXB13

  • detekcja mutacji: c.251G>A (G84E)

 

Białko kodowane przez gen HOXB13 funkcjonuje jako supresor komórkowy. Poprzez regulację odpowiednich genów zapobiega niekontrolowanym podziałom komórkowym. Funkcja ta ulega upośledzeniu w przypadku mutacji w genie HOXB13. Stwierdzono, że nosiciele mutacji G84E mają 5-krotne wyższe ryzyko zachorowania na raka stercza. W przypadku, gdy w rodzinie stwierdza się przynajmniej jedno zachorowanie wśród krewnych pierwszego lub drugiego stopnia ryzyko jest 8,4- krotnie wyższe [6, 7].

 

8q24

  • detekcja polimorfizmu rs188140481

 

Stwierdzono, że polimorfizm rs188140481 znajdujący się na chromosomie 8 powoduje trzykrotny wzrost ryzyka zachorowania na raka prostaty.

 

Literatura:

  1. Deluga A., Ślusarska B. i in.: Wiedza mężczyzn na temat czynników ryzyka raka gruczołu krokowego. Probl Hig Epidemiol, 2015, 96 (4): 757-762.
  2. Cybulski c., Gliniewicz B. i in.: Genetyka kliniczna raka prostaty. 2008, Postępy Nauk Medycznych 8: 496-500.
  3. https://ghr.nlm.nih.gov/gene/CHEK2#conditions
  4. https://ghr.nlm.nih.gov/gene/NBN
  5. Cybulski C., Kashyap A. i in.: Dziedziczny rak prostaty. Postępy Nauk Medycznych 1/2015: 19-24
  6. https://ghr.nlm.nih.gov/gene/HOXB13#conditions
  7. Kluźniak W., Wokołorczyk D. i in.: The G84E mutation in the HOXB13 gene is associated with an increased risk of prostate cancer in Poland. Prostate, 2013; 73: 542-548.
  8. Gudmundsson J, Sulem P, Gudbjartsson D.F i in .: A study based on whole-genome sequencing yields a rare variant at 8q24 associated with prostate cancer. Nat Genet 2012; 44: 1326-1329.